Pisakitipun Gusti

1


Dhuh Rama kang Ma’wilasa


Mugi Tuwan karsaa


Anerbuka manah kula


Ing waktu sapunika


Sageda kula nampeni


Wah kapranan sayekti


Ing cariyos ing sangsara


Wah pisakiting Gusti


2


Aneng taman Getsemane


Kang Putra kang kekasih


Angesoraken slirane


Nandhang sungkaweng galih


Malah ngantos amlas arsa


Sambate mring kang Rama


Yen kenging, tuwung punika


Langkunga ing kawula


3


Adhuh, punika punapa


Putreng Allah pribadi


Ingkang konjem ing pratala


Sru rinepek ing galih


Kang rinewe angludira


Crocosan tibeng siti


Gusti cinepeng kabesta


Kadabyang lir tyang juti


4


Ingkang jum’neng ngarsanipun


Pangulu lan bupatya


Tinarka ing satru rodra


Wah malih pinojokan


Angagem makutha dhuri


Asingeb jubah jingga


Punika punapa yekti


Gusti panuntun kula


5


‘Nggih punika Sang Pantawis


Kang ngrembat dosa kula


Karsa pasrah mring satrunya


Lang inganggep durjana


Winirang dados tingalan


Kinecohan, wah malih


Kinarya pangewan-ewan


‘Nggih tan lenggana Gusti


6


Dhahat Gusti mameraken


Kawlasane mring janma


De bilure nuwuhaken


Kasarasan kawula


Duraka kula sadaya


Pangeran tempuhaken


Mring kang Putra temah dadya


Gusti wah Juru slamet


7


Adhuh Gusti, t’ladha kula


Pantawis wah Pangluwar


Janma dados klangenannya


Kang Rama krana Tuwan


Sih samanten agengipun


Amranani tyas kula


Yogya dipun puja-puja


Ing swarga lan ing donya